Do we need to prove that unicorns, tooth fairies, hobbits and so on do not exist? The question is not just funny, insofar as an upholder of the existence of ghosts and the like could easily claim that —strictly speaking— there is no evidence of their non-existence. In Indian epistemology, this amounts to saying that there are no bādhakas ‘invalidating cognitions’ telling us that the existence of ghosts, etc. is invalid.
Category Archives: Mīmāṃsā
Is there really a single author of the Yogasūtra and Yogabhāṣya?
The idea that the Yogasūtra (henceforth YS) and the Yogabhāṣya (henceforth YBh) are not two distinct texts has been discussed for the first way in a systematic way by Johannes Bronkhorst in 1985 (“Patañjali and the Yoga Sūtras”, Studien zur Indologie und Iranistik). Philipp Maas in his published PhD thesis (Maas 2006) examined it again and Philipp Maas in his contribution to Eli Franco’s Periodization and Historiography of Indian Philosophy (2013) dealt with it again in greater detail.
किं स्वतः परतो वा प्रामाण्यम्?
किं प्रामाण्यं स्वतः, परतो वा उत्पद्यते, ज्ञायते च ?
सांख्यानां प्रामाण्याप्रामाण्यौ उभौ स्वतः । नैयायिकानां वैशेषिकानां च प्रामाण्याप्रामाण्यौ उभौ परतः । बौद्धप्रमाणवादिनां प्रामाण्यं परतः, अप्रमाण्यं तु स्वतः । मीमांसकानां तु प्रामाण्यं स्वतः, अप्रमाण्यं च परतः । इति चत्वारः पक्षाः ।
How many Saṅkarṣa Kāṇḍas are there?
While I have not yet been able to reach a copy of the text of the Saṅkarṣa Kāṇḍa (henceforth SK, about which see this post) with Devasvāmin’s commentary (edited in 1965), I am still weighing different evidences about it. It seems now clear to me that:
What is the role of the Saṅkarṣakāṇḍa?
Why do Viśiṣṭādvaita Vedāntin authors care for a Mīmāṃsā-related text which Mīmāṃsākas ignore, and which only seems to deal with minor ritual topics?
वेदा अकर्तृकाः — प्रतिमन्वन्तरं तु पुनरुच्चरिताः (!)
किं वेदाः सकर्तृकाः उत न ? न, कर्त्रस्मरणात्
Yoshimizu, apūrva and a new reading of the Mīmāṃsā schools
There are various differences among the Bhāṭṭa and the Prābhākara schools of Pūrva Mīmāṃsā, respectively founded by Kumārila Bhaṭṭa and Prabhākara Miśra, who possibly lived around the 7th c. AD, but one of the most striking and telling ones is that regarding the concept of apūrva.
Mystical perception, God’s intellectual intuition and normal people’s sense-perception
Is mystical perception (aka yogipratyakṣa) a kind of perception? Can we go without it, if we want to ground religious beliefs?
पदनित्यत्वं वेदनित्यत्वं च
किमर्थम् पदानित्यत्वं निषेद्धव्यम् ?
मीमांसकास् “शब्दो नित्य एव” इति मन्यन्ते । यथा वयं वृद्धव्यवहारे शब्दार्थसम्बन्धानधिगच्छामः, तथा भूते काले वृद्धाः अपि −इत्यनादिरेव शब्दप्रयोग इति ।
शब्दनित्यत्वविषये शबरवेदान्तदेशिकयोर् मतौ
मीमामसाशास्त्रे, सूत्रषु ६–२४ अनेकाः पूर्वपक्षाः (तेषामुत्तराणि च) कथ्यन्ते । शब्दः कर्तृक इति ते पूर्वपक्षिन मन्यन्ते । यद्येवं स्यात्, शब्दस्यार्थेन नित्यसम्बन्धो ऽप्यसम्भव एव । एतस्मात् करणात् ते पूर्वपक्षाः न मीमांसकानामुक्ताः, अपि तु नैयायिकादीनाम् ।
सूत्राणाम् १।१।६–११पर्यन्तात् शबरस्वामिनः भाष्यं स्वल्पमेव । श्रीवेदान्तदेशिकैस्तु स्फोटनिरासः, केषांचिच्चोपनिषद्वाक्यानां व्याख्यमपीह लिखितम् ।
६-सूत्रम् “कर्मैके तत्र दर्शनात्” इति । भाष्यपठणात्पूर्वम् “शब्द कर्म एव, इति केचिद्वदन्ति, क्रियानन्तरं शब्दस्य दर्श्नात्” इति मयावगतम् । शाबरभाष्ये ऽपि शब्दो ऽनित्यः क्रियमानत्वादिति व्याख्यातम् ।
श्रीवेदान्तदेशिकानां सेश्वरमीमांसायां तु “कर्म” इति शब्दस्य वाचक्तवं, न तु शब्द एव । “तत्र दर्श्नात्” इति च “संकेते सति वाचकत्वदर्शनात्” इति ।
यथा कात्यायनवार्त्तिके अादौ “सिद्ध शब्दस्यार्थेन संबन्धः“, तथा मीमांसासूत्रेषु १।१।१–१।१।५ अपि शब्दार्थसंबन्ध एव नित्यः, न तु शब्द स्वयम् । नैयायिकास्तु शब्द नाद एव इति मन्वानः शब्दस्यानित्यत्वं स्वीकुर्वन्ति ।
अतः मीमांसादृष्टौ वेदान्तदेशिकमतं युक्तमेव । नैयायिकदृष्टौ तु शबरस्वामिनः ।
एतस्मिन् “ब्लोगे” संस्कृत“पोस्ट्” मासे मासे प्रथमे सोमवासरे पठितव्यानि ।