“वेदाः सकर्तृकाः वाक्यत्वात्, लौकिकवाक्यवत् । वेदकर्ता न स्मृतोऽनुपयोगाद् यथा जीर्णकूपस्य, जीर्णारामस्य वा कर्ता” –इति चेत्, न । जीर्णकूपोपयोगार्थं कर्ता नोपयुज्यते, सर्वस्य ग्रन्थस्य प्रामाण्यं त्वाप्तवक्त्रधीनमिति त्वया एवोक्तम् ! अाप्तवचनत्वस्य कर्त्रधिनत्वात्, वेदानां कर्त्रस्मरणाच्च, वेदा वै अकर्तृकाः ।

“किन्तु महर्षयः अपि प्रतिमन्वन्तरं श्रुतिरन्या विधीयत इति वदन्तीति” चेन्न । महर्षिभिः पुनः पुनर्वेदनित्यत्वमनूदितम् ।

एतत्सर्वं वेदान्तदेशिकैः पूर्वमीमांसानुसारेणोक्तम् । परन्तु ते न केवलं पूर्वमीमांसकाः, अपि तु वैष्णवा ईश्वरवादिनश्च । एतस्मात्, ‘प्रतिमन्वन्तरं श्रुतिरन्या विधीयते’ इतिग्रन्थविषयेऽपि वदन्ति, यत् —प्रतिमन्वन्तरं वेदाः यथापूर्वं पुनरुच्चरिताः इति संभवति । कस्मात् ? कालादिभेदेन धर्माश्च भिद्यन्ते –इति ।

एवम्, वेदान्तदेशिकाः पूर्वमीमांसाशास्त्रस्यानादित्ववादे कृतादियुगवादमपि निवेशयति । वेदाकर्तृकत्वे सत्यपि वेदानां पुनरभिव्यक्तिश्च न निरस्ता ।।

वेदान्तदेशिके इह  पठितव्यम् । वेदनित्यत्वविषये तु, इह ।

(एतस्मिन् “ब्लोगे” संस्कृत“पोस्ट्” मासे मासे अन्तिमे सोमवासरे पठितव्यानि –इतीह व्याख्यातम् ।)